NE GÜZEL ŞEY KENDİNİ ÇÖZÜMLEYEBİLMEK...

Hayata “varlığına sahip çıkan bir kadın” olarak bakmak ne güzel...

Belim artık bir çay bardağı inceliğinde olmayabilir ama dünden bugüne incecik zevklerim oldu. Güzel bir kitap, lezzetli bir yemek, huzurlu bir manzara ve eşlik eden güzel bir müzik… İşte bunlar hayatımın en keyifli anlarını oluşturuyor. Böyle çok daha huzurluyum.

Eski kilomda değilim belki, ama kilomun dışında tüm fazlalıkları attım hayatımdan. Buna rağmen kendimi dolu dolu ve çok zengin hissediyorum.

Okuma gözlüğümü çantama koymadan dışarı çıkmasam da, eskisi kadar iyi görmeyen gözlerimi seviyorum. Bana olgunluğumu hatırlatıyorlar. Zihnimdeki kütüphane gibi arşivlenen tüm yaşanmışlıklarımı gerektiğinde açıp okuyabiliyorum, kendime kızmadan, eleştirmeden.

Artık yüksek sesle müzik dinlemek, kalabalık ve gürültülü mekanlarda vakit geçirmek eskisi kadar ilgimi çekmiyor. Doğa ile iç içe olmanın ya da sakin bir ortamda, bir dostla kahve eşliğinde sohbet etmenin tadı hiçbir şeye değişilmez benim için.

Kimseye sataşmıyorum, kendi doğrularımı kimseye empoze etmiyorum; enerjimi harcamıyorum. Gergin sohbetleri “Evet, ilginç bir bakış açısı” diyerek nazikçe kesiyorum. Ne üzeceğim tatlı canımı? Herkesin doğrusu kendine, yaptığı kendince haklı, bana ne? Had bildirsem bana plaket verseler, düşen frekansım ve sarf ettiğim yaşam enerjimle kıymetli değil.

Deli gibi alışveriş yapmıyorum artık. Çok güzel görünme çabam da azaldı. Şükürler olsun ki, kendimi her halimle seviyorum. Tabii üstüme başıma dikkat ediyorum ama son moda kıyafetler, kozmetikler ve takılar artık eskisi kadar ilgimi çekmiyor; rahatlığa öncelik veriyorum. Mağaza ya da kuaförde uzun zaman geçirmek beni sıkıyor. Yakışanın da yakışmayanın da farkındayım. Başkalarının takdir etmesi güzel ama en çok da kendime güzel görünmeyi seviyorum.

Çok insan tanıma hevesim kalmadı. Samimi birkaç dost yetiyor, artıyor bile. Yolunda gitmeyen işlere, açılmayan kapılara eskisi kadar direnç göstermiyorum. Artık biliyorum ki, kendi seçimlerimin, kararlarımın ve bakış açılarımın sonuçlarını yaşıyorum.

Evrensel sistem, olması gerekeni benden daha iyi biliyor ve en uygun zaman için bekletiyor. Böylece tekamülümü tamamlıyor ve ruhum özgürleşiyor.

Ne mutsuzken mutlu olmaya ne de her şey kötü iken yolunda olduğuna inandırmaya çalışıyorum kendimi artık.

Yaşadığım her şeyin karanlığın, acının içinden geçip oradaki dersi almaya çalışıyorum ki, gün ışığına çıktığımda kıymetini bilebileyim, ufak tefek şeyleri dert etmem.

Yaşadıklarımın benzerini hemen herkesin yaşadığını biliyorum. Bu yüzden deneyimlerimi dramatize etmeden, kendime acımadan, kurban psikolojisine hiç yaklaşmadan; kabule geçiyor, akışa bırakıyorum.

Huzur… Ne güzel bir kelime! Böyle zamanlarda önemli görüşmelerimi veya işlerimi erteliyorum. Düşük enerjiyle çıktığım yolda hiçbir işten hayır gelmeyeceğini biliyorum.
Şu an hayatımı rölantiye almış gibiyim; boş viteste araba kullanmak gibi. Ne gaza basıyorum ne frene… Bu zamanlarımı kendime dönmek ve kendimi daha iyi tanımak için kullanıyorum.
Kaybı ancak böyle kazanca çevirebileceğimi biliyorum. Biliyorum ki bu da geçecek; öncekiler gibi.
Şikayeti bıraktım, çözüme odaklanıyorum ki enerjim doğru yere yönlensin.
Huzur ve mutluluğum, haklı olmaktan çok daha önemli artık. Kin ve intikam duygularını çoktan hayatımdan çıkardım.

İster kader deyin, ister ilahi adalet, adı önemli değil; sistem olması gerekeni olması gerektiği zamanda getiriyor. Bana iyi gelen insanlarla görüşüyorum, hayallerimi ve umutlarımı desteklemeyen, şikayet odaklı insanlara ise hayatımda yer yok. Fark ettiğim anda uzaklaşıyorum böyle ortamlardan.

Listenin en tepesinde sağlık var artık. Kalan her şeye çizik attım.

Zamanın usul usul yaklaşan adımlarını seviyorum. Çünkü o adımlar ortaya çıkardığı bu kadını seviyorum; zamanla kime dönüşeceğini merak ediyorum.

Yaş olarak ileri sayılabilirim ama ruhen daha genç, daha farkında ve duyarlıyım. Bu yüzden çok daha güzelleştim.

Hep derim ya, değer vermek…

Kendime verdiğim değerle attığım adımların güvenle ilerleyişi sayesinde artık tutuşmuyorum hayata.
Keşke 20’li yaşlarımı da bugünkü farkındalığımla yaşayabilseydim demiyorum; çünkü o zaman yaşadıklarım beni bugünlere taşıdı. Üstelik iki harika hediye ile👩🏻‍👦🏻‍👦🏻...